Mei 2009,
Eindelijk rijden we op de snelweg naar Jeruzalem, richting de Dode Zee. Het is zeven uur in de avond en de late middagzon zet Jeruzalem in een prachtig licht. Nog anderhalf uur voordat we in Ein Bokek zijn. Een lange reisdag ligt achter ons. We vertrokken om acht uur uit huis. Al is het maar vier en half uur vliegen, je bent toch een uur of 12 onderweg.
De eerste kuurdag was bewolkt. Nu is dat niet verkeerd om de kuur te beginnen. Er komt genoeg straling door het wolkendek en het is niet zo warm om je te settelen. In de namiddag begon het vreselijk te waaien. Dit betekend vooral dat alle handdoeken die we op onze bedden hebben laten liggen de volgende morgen uit alle hooeken van het solarium gezocht moeten worden.
Gelukkig was de volgende dag weer normaal, een stevig zonnetje en een graad of 26. Dit betekent dat je niet overmoedig moet zijn en te lang in de zon blijven want in het begin van de kuur kun je je lelijk verbranden.
Na een uurtje zon vertekken we naar de schaduw en praten wat met de andere Nederlanders. Ze vertellen dat er al veel `misse dagen` geweest zijn in de afgelopen paar weken. Jammer voor de mensen die maar drie weken kuren. De tijd wordt dan wel erg kort om een goed resultaat te krijgen. Dus gewoon 4 weken uittrekken voor een kuur is het aller beste.
In onze 2e week arriveren er nog een paar nieuwe kuurders uit Nederland. Al met al zijn er dit jaar meer dan 40 kuurgasten, wat heel gezellig is tijdens de middag koffie in de tuin van het hotel. Hier ontmoeten we de dames van de groep die we de hele dag niet zien omdat er apparte afdelingen in het solarium zijn voor mannen en vrouwen.
Om 10 uur wordt er een koffie kwartiertje gehouden op het strand waar we elkaar ook kunnen ontmoeten. Wel moeten we iedere dag aan heet water zien te komen. De dames nemen dit voor hun rekening en hebben thermoskannen en waterkokers om ons allemaal te voorzien van koffie. Bij films kunt U bekijken hoe dat daar toeging.
De eerste 10 dagen zijn inmiddels voorbij en de huid begint voor de meeste kuurgangers goed op te schonen.
Soms is de huid na een dag in de zon flink aangebrandt. Gelukkig is de brand er de volgende ochtend weer uit en kunnen we weer opnieuw aan het werk.
Een uurtje in de zon, flink smeren en dan een praatje maken in de schaduw. Af en toe waait er een Nederlandse krant of tijdschrift voorbij die gretig achterna gezeten wordt om de verveling tegen te gaan. Even een kwartiertje in de Dode Zee. Voor sommigen is dat te veel van het goede omdat de huid nog niet helemaal dicht is. Zij maken dan ook dat ze in de douche komen om het zout er af te wassen wat ook de pijn wegneemt. Nog maar een paar dagen wachten dus.
Voor een groot gedeelte ( de eerste groep ) is het tijd om de koffers weer te pakken. De meesten zijn gaaf en we komen allemaal in de tuin om afscheid te nemen. Voor de vaste kuurgangers is dat een terugkomend ritueel. Ja...daar is de bus. Er worden handen geschud en gezoend. Goeie reis en misschien tot volgend jaar.
De volgende morgen worden in het solarium de beddenherschikt om wat ruimte te maken. Omdat het redelijk druk was stond alles dicht op elkaar. Nu hebben we de ruimte om een stoel en een tafeltje bij te schuiven voor onze persoonlijke zaken.
Vandaag is het erg warm. Om acht uur 's morgens liggen de meeste kuurgangers in de zon. Te temperatuur is om elf uur 39 graden in de schaduw. Het valt niet mee in de zon te blijven. Af en toe vluchten we de schaduw in om even bij te komen. Er moet veel gedronken worden met zo'n hitte maar het water uit de koelbakken in het solarium is lauw en dat drinkt niet lekker. Een boek lezen wil bij deze temperaturen amper nog, het zweet loop in de ogen en na 5 minuten moet je een andere houding kiezen omdat de zon heftig brandt. Maar het belangrijkste is dat het harde werken beloond wordt. De huid van de meeste kuurgangers reageert goed op het vele licht.
Om tien uur 's morgens wordt er koffie gedronken op het strand. Heerlijk in de schaduw. De dames zorgen voor heet water en koffie. Tijdens de koffie wordt de dag doorgenomen, de roddels verteld, iemand opgebeurd die heimweeverschijnselen heeft en ga zo maar door. Na een half uurtje vertrekken we weer in ons eigen hok. 
Op de binnenplaats van het Solarium is het een drukte van belang. Er wordt gesloopt en verbouwd. Iemand heeft de cafetaria, die al jaren buiten gebruik is, gepacht om er een restaurant/bar in te beginnen. Wij hebben allemaal onze twijfels wat betreft de haalbaarheid van zo'n gelegenheid op die plaats maar de pachter heeft kosten noch moeit gespaard. In ieder geval kunnen we al een heerlijke capuchino of een ijsje halen. Begin juni zal de opening zijn maar dat zullen de meesten van ons niet meemaken. We hopen dan hoog en droog (en schoon) weer thuis te zijn.
In onze laatste week gaan we nog een dagje naar Tiberias en het meer van Galilea. Het is heerlijk om een dag niet in de zon te hoeven en de huid wat rust te gunnen. Het is prachtig in het noorden van Israel wanneer je de woestijnomgeving gewend bent. We genieten dan ook met volle teugen.
Dan nog een paar dagen branden. We zijn bruin dus kunnen we de zon goed hebben. Die laatst paar dagen doen we onze uiterste best en de dagen zijn lang. Van 8.00 uur in de morgen tot half 1, hierna pauze op de hotelkamer waar we wat eten, een half uurtje rusten en om half 3 weer de bak in tot half 6.
Maar het is het allemaal waard. Hopelijk duurt het heel lang voordat de psoriasis weer terug komt.
Pieter
